I have a dream

het zijn de beroemde woorden uit de fameuze speech van Dr. Martin Luther King, die onlangs weer te zien was in een VPRO documentaire over de bekendste speeches uit de geschiedenis  en welke invloed ze hebben gehad op de wereld. En uiteraard bijzonder actueel in de hedendaagse tijd met de raciale spanningen in de VS. Maar daar gaat deze dream niet over, deze dream gaat over de droom die we hadden om – na jarenlang grauwe middenmoot – kampioen te worden in de 7e klasse en met de bierkar rond te rijden tot we om zouden vallen. Maar een ongelukkige nederlaag tegen Spijkenisse, een weggegeven zege tegen Barendrecht en een terechte nederlaag tegen koploper Hellevoetsluis zorgden ervoor dat er gewonnen MOEST worden om het gat van 7 te verkleinen naar 4 en zeker niet op te laten lopen naar 10 punten… en om de droom levend te houden. Wat je dan zeker niet moet hebben is dat zowel je 1e als je reservekeeper niet aanwezig is. Raymond zou gaan keepen, nog maar half hersteld van een blessure en niet in staat om achterballen uit te schieten… Dat beloofde wat. Toen we eindelijk aan onze warming up wilden beginnen werden we vereerd met een bezoek van de scheidsrechter… pasjescontrole…en er werd aangegeven dat hij streng zou optreden in de wedstrijd. Dat eerste zorgde voor de nodige hilariteit, want er bleken 4 spelers meer te zijn dan dat er pasjes waren volgens de scheidsrechter. Toen we zelf nog eens goed keken naar het mapje met pasjes bleek dat er verschillende pagina’s aan elkaar plakten. De beheerder van de pasjes kreeg daar uiteraard nog wel een paar schunnige opmerking over naar zijn  hoofd 😉 Maar goed, de tijd voor een warming up was zo goed als voorbij en we begonnen koud, zonder echte keeper en niet met de sterkste opstelling aan de start. We hoopten het een half uur vol te houden en daarna ‘op volle sterkte’ de tegenstander te verrassen. Als het dan na 80 seconde 1-0 staat dan kan ook dat strijdplan in de prullenbak. We bleken overigens prima mee te kunnen met Hellevoetsluis en dwongen best het een en ander af, terwijl ook zij gevaarlijk bleven. Halverwege de 1e helft viel de 2-0 en was het duidelijk dat het heel moeilijk zou gaan worden. Voor de rust misten we een aantal goede kansen en eindigde een snoeiharde vrije trap van Roger op de lat. Vlak na de rust scoorde Dave bij zijn 3e grote mogelijkheid wel de aansluitingstreffer en gingen we op jacht naar de gelijkmaker. 2 counters van Hellevoetsluis leverden de 3-1 en 4-1 op en nog gaven we niet op! Halverwege de 2e helft werd Dave weggestuurd en scoorde beheerst de 4-2. Een kwartier voor tijd werd Roger weggestuurd door Dave, hij omspeelde de keeper, liep de bal over de lijn en daarna terug naar de middenstip. De tegenstander begon te mopperen op elkaar, liepen terug naar de middenlijn en wij waren klaar om onze aangeslagen tegenstander pijn te gaan doen…. Alleen had de op de middenlijn staande scheidsrechter ‘niet waargenomen dat de bal over de lijn was geweest’, de grensrechter vlagde niet en dus moest er doorgevoetbald worden. Dan verwacht je ‘de vlam in de pan’,  maar gelukkig hebben wij niet van zulke spelers. De dialoog werd aangegaan en we gaven aan dat we niet verder zouden spelen als het doelpunt niet toegekend zou worden.  Toen er inmiddels 8 spelers van het veld waren en er 7 minuten verstreken waren besloot hun keeper alsnog maar aan te geven dat de bal over de lijn was en konden we alsnog op jacht naar de gelijkmaker. Alleen niet meer tegen een aangeslagen, maar tegen een getergde tegenstander. Roger overleefde ternauwernood 2 schandalige ‘rode’ aanslagen die echt niet op een voetbalveld thuishoren (maar vreemd genoeg niet door de ‘strenge scheidsrechter’ bestraft werden met een kaart).  De mogelijkheden die we creëerden leverden helaas geen gelijkmaker op en zo verloren we opnieuw van de toekomstige kampioen. De inzet was prima, het voetbal was zo goed als het mogelijk is op een dergelijke knollentuin en keeper Raymond deed het uitstekend. Jammer maar helaas, en 1  ding is zeker… The dream is over.

Ploon Knijnenburg, spelersmakelaar.